vmce header 800

vmce header 480

Tussen pukkels en perfectie

10-11-2007 | Op de voetbalvelden in Leiden en omgeving kenden ze hem als ‘perkamentje’. Dat had niets te maken met zijn schrijfkwaliteiten. Tja, iedereen wil het liefste een perzikhuid of een babyhuidje. Maar de realiteit is vaak anders. Zoals blijkt uit de nieuwe tentoonstelling van Museum Boerhaave.

Dicht op Mijn Huid heet de expositie die een licht doet schijnen op de twee vierkante meter huid die een volwassen mens bezit. Het is daarmee meteen ook het grootste lichaamsorgaan, want zo omschrijft de wetenschap ons vel. De functies van de huid zijn zeer divers. De huid beschermt tegen kou, warmte en straling en je kunt er mee voelen en aanraken. Maar de huid heeft ook een ‘sociale’ functie. Die, zo laat de tentoonstelling zien, in de loop der tijd behoorlijk aan verandering onderhevig is geweest.

Bij een miljoen mensen in Nederland schilfert, bobbelt, jeukt, ontsteekt of verkleurt het vel. Psoriasis, eczeem, wratten, huidkanker en spataderen zorgen ervoor dat vijftien procent van alle bezoekjes aan de huisarts met de huid van doen heeft. ‘Daarom hebben we’, zegt dr. Mieneke te Hennepe ‘bij de entree de persoonlijke verhalen van Tanny, Henk en Carin afgedrukt. Met hun foto. Wijnvlekken, psoriasis en acné en dat levensgroot. De binnenkant en de buitenkant. Zodat je zonder gêne kunt kijken naar hun problemen. Want het schoonheidsideaal botst nog wel eens met de werkelijkheid.’

Sinds een jaar is Te Hennepe wetenschappelijk medewerker van Museum Boerhaave. Dit is haar eerste tentoonstelling. Het onderwerp is niet toevallig gekozen. Ze promoveerde op Depicting Skin, een onderzoek naar afbeeldingen van de huid in de 19de eeuw. Lichaamsgeschiedenis, noemt ze het. Een vergelijking tussen toen en nu met de huid als sprekend voorbeeld. ‘We hebben voor de grap als museummedewerkers onze persoonlijke huidverzorgingspullen maar eens op een hoop gegooid. Het is verbazingwekkend hoeveel er dan uit de kast komt.’

Het thema staat dicht bij de mensen. Letterlijk en figuurlijk. ‘Iedereen heeft een huid. Dat is ook de reden waarom we de teksten in de tentoonstelling op spiegels hebben gedrukt. Zodat je daarin tevens je eigen reflectie kunt zien.’

Na de confrontatie beneden volgt in zaal 2 een uitleg over de huid. Wat is het, waarom is er kleur en diversiteit en - aan de hand van vingerafdrukken - het unieke van elke huid. Plus de geschiedenis van de dermatologie. In zaal 3 gaat het dan over de maakbare schoonheid versus de kwetsbare huid. Smeersels, botox en tatoeages contra brandwonden en protheses. Waarbij voor de verbeelding is geput uit interviews met slachtoffers van de brand in ’t Hemeltje in Volendam. Maar ook uit de collectie van de meester van de tatoeage, Henk Schiffmacher. En zelfs uit de exclusieve badkamers van Paleis ’t Loo.

Omdat iedereen een huid heeft, is de expositie ook bedoeld voor iedereen. ‘Maar voor vrouwen in het bijzonder’, zegt Mieneke te Hennepe. ‘Vrouwen zijn erg in de weer met het grote schoonheidsideaal. Met die hele hype van: als ik mooi ben, ben ik ook gelukkig. Deze tentoonstelling heb ik samen met Rosalie Blom gemaakt. Natuurlijk willen we de bezoeker ook wat leren. Maar we heffen zeker niet het vingertje. Als we de mensen maar even aan het denken kunnen zetten over dat hele ideaalbeeld en de hele industrie daarachter, dan is het genoeg.’

Bron: Leidsch Dagblad

Poll

Mijn voorgeschreven neutrale zalven en/of crèmes worden zonder probleem vergoed
Altijd - 28.9%
Soms, maar niet altijd - 24.4%
De mijne niet - 44.6%

Aantal stemmen: 810
Stemmen op deze enquete is niet meer mogelijk. op: 01 jan 2018 - 00:00