vmce header 800

vmce header 480

Een kuuroord in een ziekenhuis

07-07-2006 | Vroeger moest de Werkendamse Bea naar het ziekenhuis in Gorinchem voor de behandeling van haar huidziekte. „In badjas met een handdoek op mijn hoofd moest ik voor verschillende behandelingen het hele ziekenhuis door. Ik kwam steeds bekenden tegen. Vervelend. Dit in Oosterhout, is een uitkomst.“ 

Bea staat ontspannen in de koffieruimte in het gloednieuwe dermatologisch dagcentrum in het Oosterhoutse Amphia Ziekenhuis. In badjas, net als het handjevol andere patiënten. Ze praten vrijuit over hun aandoening, over de psoriasis die hun huid kleurt met rode, schilferige plekken.

Plekken waarvoor zij zich schamen. „En dat is het prettige van dit centrum“, vertellen de patiënten „Hier in de koffiekamer kunnen we er vrijuit over praten. Eindelijk. We hebben allemaal hetzelfde, herkennen elkaars gevoelens.“ Heel heilzaam, vinden ze.

De koffiekamer is dan ook heel bewust geplaatst in het centrum, vertelt dermatoloog Wim de Kort. „We weten hoe patiënten niet alleen lichamelijk, maar ook psychisch kunnen lijden onder de ziekte. Met de koffiekamer, waar tijdens de behandelingen even kan worden uitgerust, de zalf in het lichaam kan trekken, raken de patiënten met elkaar in gesprek.“ Zo ontstaat heel laagdrempelig een soort lotgenotengroep.

Het oogt een beetje als een kuuroord, het dermatologische centrum. Patiënten in badjassen, links en rechts futuristische lichttcabines, zonnebanken, muziek, volgelopen, pruttelende bubbelbaden en kleedkamers met kluisjes.

Goed, her en der loopt een in het wit gestoken doktersassistente rond. Maar wie in haar een schoonheidsspecialiste ziet, kan zich makkelijk vergissen. Ziekenhuis? Het lijkt er niet op.

Toch moet de patiënten van het hart, dat het centrum in hun ogen allesbehalve een thermen is. Zij zijn hier drie maal per week om te worden behandeld. Zitten met zalf op het lijf te wachten tot hun plekken verdwijnen. Soms pas na dertig behandelingen. In een enkel geval helemaal niet.

Zij zijn verplicht om thuis alles op de rails te zetten. Te regelen dat ze hun behandeling kunnen ondergaan, de werkgever het allemaal best vindt. „En daar komen we hen hier in tegemoet“, zegt afdelingshoofd Yvonne van Beek: „Ons centrum is van ’s ochtends half acht tot ’s avonds acht uur open. Verder ook op zaterdagochtend. De behandelingen kunnen dus buiten werktijd worden verricht.“

Eczeem, psoriasis, het zijn rotaandoeningen, blijkt uit wat huidarts De Kort vertelt. Het tekent de patiënten letterlijk en figuurlijk. Rode ontsierende plekken waar de patiënt zich voor schaamt. Waarvoor hij, als hij het aandurft, medische hulp zoekt. Om dan in een regulier ziekenhuis een recept mee te krijgen voor een zalf. Soms lichttherapie krijgt voorgeschreven. Een enkele keer medicijnen. Zware middelen zijn dat trouwens, die nare bijwerkingen kunnen hebben.

De zalf moet thuis worden opgesmeerd Soms twee maal daags. En met onzeker resultaat. In 70 tot 75 procent wordt met de aan de zalf gekoppelde lichttherapie een bevredigend resultaat geboekt. Verdwijnen de vlekken, slaat de zalf aan. Tijdelijk. Want psoriasis komt meestal weer terug.

Rust, een mogelijkheid om de hele behandeling in één keer in eenzelfde ruimte te ondergaan. Niet thuis de zalf en naar het ziekenhuis voor de lichtbakken. Dat is wat het dermatologisch centrum in Oosterhout biedt. Met nog een extraatje: de kans voor minder validen op behandelingen. „Wij hebben naast de gewone sta-cabines, ook lichtcabines waar de patiënt onder kan liggen. De meeste ziekenhuizen hebben die niet“, vertelt De Kort.

Maar, en dat is vooral van belang: er kan worden gewerkt met ditranol. Een zalf die thuis niet kan worden gebruikt. Hij veroorzaakt te veel vlekken aan kleding en meubels.. Een zalf waarmee goede resultaten worden geboekt. In 95 procent van alle gevallen verdwijnen de psoriasisplekken.

Eenmaal op dreef is De Kort niet meer te stoppen. Enthousiast wijst hij in zijn centrum op de baden waar in het water medicijn kan worden gedaan. Bubbelbaden, die het overbodig maken dat de patiënt, zoals thuis, constant zelf het water in beweging moet houden.

Hij knikt naar de voet- en handbaden, de UV-kam waarmee de hoofdhuid kan worden bestraald en de harenwasbak bekend van de kapper. „Veel patiënten hebben moeite met aanrakingen, schamen zich. Het is voor hen heel prettig om ook eens te ervaren hoe het voelt als iemand je haar wast.“

De Kort weet hoe heilzaam de speciale kliniek is. Hij maakte zich hard voor de komst, gewend als hij eraan was op zijn vorige werkplek in Ede. Daar stond hij aan de wieg van het eerste dermatologische centrum in Nederland.

„Ik was gewend aan de manier waarop we daar werkten. Zag ook wat voor goede resultaten ermee werden behaald. En hoe we er patiënten mee bereikten die anders geen hulp durven te zoeken of al jaren eerder gestopt waren met hun pogingen om van de psoriasis af te komen.“

Hij brak een lans voor de komst van een vergelijkbaar centrum in de regio Breda. En met succes. Het Amphia zag wat in de plannen, vond ze erg goed passen bij de planbare behandelingen die voortaan plaats zouden vinden in het voormalige Pasteurziekenhuis in Oosterhout. In april dit jaar kon de eerste patiënt worden behandeld.

Inmiddels is er een capaciteit voor 240 patiënten met eczeem of psoriasis. Uitbreiding ligt in het verschiet. „Want we mikken op een heel wat grotere groep“, weet De Kort. „Let wel: drie procent van de Nederlanders lijdt aan psoriasis. Dat zijn er in onze regio dus zo’n twaalfduizend. Zo’n achtduizend van hen worden op een reguliere wijze behandeld, bij naar schatting zesduizend heeft dat succes. Dus zijn er tweeduizend patiënten over die bij ons kans hebben om van hun plekken af te komen.“

Nederland telt acht dermatologische dagbehandelingscentra. Na Oosterhout zijn die in Rotterdam en in Geldrop het beste te bereiken vanuit de regio Breda.

Omwille van de privacy is de naam Bea gefingeerd

Bron:
BN/De Stem